من راه گم كردم تشنه خسته بي همراه

  درجنگل خاطرات برشاخه پوسيده

  برگ برگ انديشه هايم در باور پاييزي سرد

  زير هجوم گامهاي رگبار سايي پژمرد

  فقر و نداشتن هر چه به نام مالكيت

  بر ناموس و دارايي بي حد شرافت

  سبقتي بس نا جوانمردانه گرفت

  نقابها برهوا شد و جيبها پر زهر چه بي شرمي

  عرقي سرد به پيشاني نشست

  سر به زير و دامان در دست

  شهوت و نخوت تن به مزار

  هر چه عزت و زيبايي نشست

  باز فقرو نداري باز فكر هيزمهاي بخاري

  باز پاييز زمستان فكر بي چترماندن زير باران

  باز باران با ترانه آه و ناله هاي شبانه

  باز مادر باز مادر عاشقانه دست كشد

  دست نوازش بر سر دخترك بي نام و نشانه

  من راه گم كردم يا در هزار راه رفته ام

  اينگونه آواره شدم بي سر بي سايه شدم

  در به رويم بگشا بي عفت بي خانه شدم

  شب و روزم سياه شد و بيچاره شدم

  در پي داشتنت گشتم و آواره شدم

 روزها در پي تو شبها به خيالت

  آواره و بيچاره و صد پاره شدم

  مرگ خواهم و گوشه نشينه در خانه تو

 عزتم ده و بميرانم كه شدم بنده آلوده تو