|
می گفت که بعد از این به خوابم بینی پنداشت که بعد از او مرا خوابی هست
|
هستی ام راتکــیه گاهی بودنیست
سخت دلتنگم کسی چون من مبــاد
سوگ حتی قسمت دشـــمن مبــــاد
گفتنش تلخ است ودیدن تلــخ تـــــــــر
هست ناگـــه نیست گردد از نظــــــر
باورم شــدایـــــــــن مــن نــابـــــاورم
روی دوش خــویــش او را می بـــــرم
مــی بـــــــــرم اوا را که آورده مـــــرا
پــاس ایــامی که پـــــــــرورده مــــرا
می بــرم در خــاک مدفـــــونش کنــم
از حســاب خـویش بیرونـــــــش کنــم
مثل من ده ها تن دیــرگــــر بــــــه راه
جامه هاشان مثل دلهاشان سیــــــــاه
منتظر تا بـــــارشان خالـــــــــی شـــود
نوبت نشــــــخوار و نقــــــــالی شــــود
هریکی هم صحبتی پـــــــــیدا کنــــــــد
گفتنش تلـــــــــخ است و دیدن تلـــخ تر
خوش به حـالت خــوش به حالت ای پــدر
برای آنان که هنوز در انتظار نوازش پدر بغض دارند![]()