| تبليغات | X |
|
می گفت که بعد از این به خوابم بینی پنداشت که بعد از او مرا خوابی هست
|
درام عشق مرا
در چهار جلد تصور تو
تصویر می کنند
و تو در اولین سطر پی به نهایت
خلوص یک پرواز می بری
پروازی تهی از منشور رنگهای سرد
بربلندای بام سکوت
پروازی به ژرفای میلاد یاسهای انتظار
مسافر
قلبم شکست
بر همه آرزوهایم
ابری نشست
روز پدر برهمه شما مبارک
مسافر
شب سردي ست
سرشار از مهر و مه
شبيه شبي كه تو را داشت
و به خورشيد دل نبسته بود
شبي كه روي لبانت نوشت ياس
وبوي دهانت دوستت دارم بود فقط
چقدر براي ستاره ها هورا كشيديم
چقدر عاشق بوديم
چقدر خوشبخت.
با دردي به دنيا آمدم كه زود تر از شناسنامه بزرگم كرد
پشت همه ي نگاه ها را
تا آسمان دنبال كردم
چقدر خواب خيابان هاي بهشت را ديدم
تا تقويم شبهاي باراني را
همه به نام تو ورق زدم
تو كه فرشته درياهاي شيرين بودي
واز جهنم آدمها گرفتي ام
قلبمان بزرگ بود
اما براي دوست داشتن
وقت زيادي نداشتيم
گفتم يادت باشد من دلم زود مي گيرد
مثل آهوي بي پناهي كه از تشر زمستان مي ميرد
و تو مثل اعدامي شب آخر در حدقه هايم خشكيدي
چه مي دانستيم كه اين چهار راه خون و لاشه
مسافرانش را تنها مي كشد
و آسمان هميشه رنگ غروب مي گيرد
غروبي كه تو را در حرير گريه اش گرفت و
به باد سپرد
پريان دريايي سياه و سوگوار برخاستند
وكسي نبود شانه هاي لرزان مرا
در دستهايش بگيرد
تازه دانستم
آن زن كه قلبش زير پا له ميشد من بودم
تمام شبهاي شهر را مي تكانم
همه جا چشم هاي تو از سر شاخه هاي شب
روبه رويم مي افتاد
بوي پيراهن و گريه ي غروب آخر
و درختي كه از تنهايي من
بارور بود
شبانه هايي كه آفتاب
از هيچ پنجره اي لب به قصه نمي گشود
و جز صداي خداحافظي
چيزي نفس نمي كشيد
شبگردي لاشه ي سنگيني با خود مي كشيد
در سمفوني رود خانه شست و شو مي داد
و روبه ستاره ها مرثيه مي خواند
ساليان سياه مي گذرد
و پريان دريايي
هنوز قصه زني را به گوش هم مي خوانند
كه هر پنج شنبه
قلبش را در آبهاي خوني غروب
تازه مي كند
هنوز هم خواب خيابانهاي بهشت را مي بيند
و ديوانه و بيمار با خود تكرار مي كند:
خداحافظ
خداحافظ
پري زيبا ي غروب پنج شنبه
نوشته شده در دوشنبه ساعت ۱:۳۴دقيقه نظر ندهيد
خنده هایت روی شانه ام جا مانده
مادر .... مادرم .....روزت مبارک
باش......همیشه.......برای من مادر
